Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2018

3. «Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΜΑΓΟΣ»

Οι γυναίκες έχουν κατά βάση λιγότερους σεξουαλικούς εθισμούς από τους άνδρες, γιατί η απόρριψη που βιώνουν είναι μικρότερη. Αυτό κάνει τις γυναίκες λίγο περισσότερο χειριστικές, λίγο περισσότερο παθητικές, για χάρη των εξαρτημένων ανδρών και ενίοτε «ευνουχισμένων» ανδρών. «Από την ζωή δεν ξέρω τίποτα, μόνο όσα έχει αρπάξει ο κώλος μου». Με τους άνδρες δεν ταυτίζομαι γιατί αποφεύγω τις μακροχρόνιες σχέσεις και έτσι προλαμβάνω τις προσκολλήσεις. Ίσως φοβάμαι, ίσως είμαι ακόμη ένα ανώριμο παιδί. Τουλάχιστον εγώ, δεν προξενώ καμία ζημιά στους άλλους. Ξέρω τα κυβικά μου και δεν ζω με δανεικά ψυχικά ξεσπάσματα. Ίσως έγινα αυτό που είμαι τώρα γιατί κάποια κοπέλα στην εφηβεία μου με ερωτεύτηκε - «ήταν η πρώτη μου φορά». Ίσως αυτό με έκανε πιο απελευθερωμένη, ίσως αυτό με έκανε να δω τους άνδρες διαφορετικά.
Καθώς έγραφα αυτές τις λέξεις στο τραπεζάκι στη βεράντα του σπιτιού μου, τα μάτια μου άρχισαν να θολώνουν και μετά να τσούζουν και να με καίνε. Τελικά η όρασή μου αποκαταστάθηκε, αλλά πλέον έβλεπα μέσα από πολλαπλές κυψέλες, λες και ήμουν μέλισσα. Μέσα από όλα τα παρόμοια γεωμετρικά σχήματα, έβλεπα έναν άνδρα, σε μια απέναντι πολυκατοικία. Από την μία άλλαζε και έπαιρνε την μορφή μιας γιγάντιας νυχτερίδας και από την άλλη γινόταν ξανά άνθρωπος, όμως θαρρείς χωρίς πρόσωπο ή με ξέθωρα χαρακτηριστικά, αλλοιωμένα. Κάθε φορά που μεταμορφωνόταν σε νυχτερίδα, τάνυζε το κατάμαυρο πέος του και η άκρη του που είχε το σχήμα ενός αγκιστριού, έμπαινε μέσα στον αφαλό μου και με δηλητηρίαζε, με έκανε άρρωστη.
Δεκάδες γυμνοί άνδρες εμφανίστηκαν από το πουθενά και φώναζαν: γκαστρώστε την πόρνη, γκαστρώστε την βρομιάρα. Τα χέρια τους απλώνονταν πάνω μου σαν πλοκάμια, δεν μου άρεσε, ένιωσα αηδία. Αντιστάθηκα με όλη μου την δύναμη και ασυνείδητα άρχισα να αγγίζομαι, να ανακτώ ξανά, πιθαμή προς πιθαμή το σώμα μου. Διαπίστωσα πως όσο περισσότερο αγγιζόμουν, τόσο καλύτερα άρχισα να νιώθω. Έβγαλα όλα μου τα ρούχα, ήταν χειμώνας και είχα μουσκέψει . Προς στιγμήν νόμιζα ότι ήμουν έγκυος και είχαν «σπάσει τα νερά μου». Στην θέση των ανδρών, του ανθρώπου νυχτερίδα, υπήρχαν άνθρωποι, «κλεισμένοι μέσα σε αγωγούς σεξουαλικής ενέργειας, όπως ήμουν και εγώ κλεισμένη, χωρίς να μπορούμε να ξεφύγουμε από το προκαθορισμένο μας ύψος, που εμείς οι ίδιοι έχουμε ορίσει στους εαυτούς μας». Βίωνα ένα ηδονικό μαρτύριο. Φόβος, πόνος, ενοχή, ηδονή, όλα αναμειγνύονταν σε ένα συναισθηματικό πρελούδιο. Μετά από μεγάλη προσπάθεια, έγειρα το κορμί μου με δύναμη στο πλάι και έπεσα από τη καρέκλα. Λιποθύμησα! Άνοιξα τα μάτια μου και κοίταξα τριγύρω. Όλα ήταν καλά. 

3 σχόλια: